Hei ass eis Chrëschtgeschicht vum Joer 2002.
Dir kënnt se liesen an och opféieren.
Gitt w.e.gl. bei der Opféierung ëmmer den Auteur un a sot him Bescheed.
Merci!
De Spillmann – Eng
Chrëschtgeschicht
©Roland
Meyer
Et fänkt mat engem gestallte Bild un. Et gesäit een op der Bühn e
groussen Dësch, dee festlech gerëscht a gutt gedeckt ass. Eng Bauerefamill
sëtzt em den Dësch; si sinn am gaang ze baffen.
Erzieler aus dem Off : Dëst, léif Leit heibannen, soll eng Chrëschtgeschicht sinn. Wéi Dir all wësst, si Chrëschtgeschichte ganz dacks traureg a gi schlecht aus. A wëll dat hei eng richteg Chrëschtgeschicht ass, ass och si traureg a geet schlecht aus. Dofir, maacht Iech et elo bequem, huelt Är Nueschnappécher eraus a genéiert Iech net, fir ze kräischen. An der Chrëschtzäit deet dat ganz gutt.
Virum Dësch
danzen e puer Koppelen; donieft sëtzt de Spillmann op séngem Instrument ze
spillen an ze sangen. D‘Stëmmung ass ausgeloossen. Elo kënnt den Erzieler
eraspazéiert, zwëschen den onbeweegte Persoune vum gestallte Bild.
Erzieler: D‘Berthe an de Jous waren sech scho
laang versprach. Als Kanner hu si matenee gespillt. Jo, schonn deemools soten
d‘Leit, d‘Berthe vum Héngerhaff, dat kritt eng Kéier de Jous vum
Kanéngercheshaff. An esou ass et och komm. Haut feieren déi zwee hir Hochzäit.
Kuckt, wéi ausgelooss se danzen. Hir Famille baffen, wéi wann se nach ni eppes
kritt hätten. Een Ochs an zwee Schwäin hu se geschluecht, Kuchen an Taarten, kee
Mënsch ka se zielen, Béier a Wäin, et leeft hinnen d’Baken an de Kënn erof. An
hei, d‘Tata Suss bréngt grad de Likör an d‘Drëppen eran. O mei, elo glënneren
hir Aen, elo fonkelen hir Nuesen, elo wackelen hir Oueren an elo kraacht et am
Geträips.
Deen do uewen, dat ass
de Spillmann, de Karel. Hien ass op all Hochzäit, Kanddaf, Kommioun, Kiirmes a
Begriefnës. Iwwerall, wou d‘Leit wëllen danzen, laachen a sangen, do ass hien
ze fannen. Hie kritt och nach déi knouteréchst Bomi, dien déckste Paschtouer an die
gréisste Lidderhanes un d‘Rullen.
Sou, an elo genug geschwat, elo geet et lass!
Op een Zock beweegt sech dat ganzt Bild, dat
virdrun net bougéiert huet.
Lidd 1:
´t ass Kiirmes am Duerf
an
de Spillmann ass do,
déi
Jonk, déi danzen, déi Al, déi kucken no.
De Bert danzt mam Bäerbel,
an d‘Franzel mam Franz,
Mazurka a Polka a
Konterdanz.
Knapps datt se eng Walz
hannert sech hunn,
da fänken se gläich mat dem
Minnewéi un.
D‘Mareikätt gloust a pëspert
mam Klees,
an de Jängi gëtt heemlech
dem Jeanni eng Bees.
Den Tun seet zum
Tréischen:“Ech hunn dech esou gär!“
an Tréischen zum Tun:“Mir gi
muer bei den Här!“
Elo halen d‘Leit op mat danzen, an den ale Bauer kënnt no vir. Hie
rifft esou haart en nëmme kann.
Ale Bauer: Ass et da bal roueg, nondikass
nach eemol, dann haalt elo mol är Schnëss zou! Kuckt iech en un, dien ale
granzege Wiirt. Hie mécht elo gären zou, grad dann, wann et am lëschtegsten
ass. Jo Leit, da paackt är Saachen a maacht datt der heem kommt.
An deem Abléck
kënnt de Spillmann bei dien ale Bauer.
Spillmann: So Bauer, du weess jo, dass dëst
déi lescht Hochzäit fir dëst Joer war.
Ale Bauer: Jo, dat weess
ech.
Spillmann: Ma da weess du jo och, datt elo de
Wanter ugeet.
Ale Bauer: Natiirlech weess ech als Bauer
och, datt elo de Wanter ugeet, Chrëschtdag steet virun der Dir.
Spillmann: Maja, ale Bauer, du bass wiirklech
e gescheite Mann! An da weess du jo och sécher ganz bestëmmt, datt esou ee
Spillmann, wéi ech ee sinn, dee ganze Summer muss iwwer Land zéien, hei eng
Hochzäit, do eng Kiirmes. Do huet eiseree keng Zäit, esou wéi‘s du, d‘Kelleren
an d‘Späicheren ze fëllen.
Ale Bauer: Maja, dat kann ech mer denken!
Spillmann: An däi Schapp, ech hu mer en
ugekuckt, ass voll Holz, déng Scheier voller Fruucht, déng stengen Dëppe si
gefëllt mat Sauermouss; an dénge Bidde leien eng Hellewull Schwäin am Solper.
Déng Haascht hängt voller Hamen an an déngem Keller friessen d‘Meis elo schonns
d‘Gromperen, esou voll sinn d‘Këschten.
Ale Bauer: Jojo, Karel, dat elo ass jo alles
schéin a gutt, nëmme wat häss du da gären?
Spillmann: Kuck emol, de ganze Summer waars
du fläisseg an hues fir de Wanter virgesuergt; dir kann am Wanter näischt méi
geschéien.
Ale Bauer: Wourops de ee loosse kanns!!
Spillmann: Ech awer, ech war och net
liddereg, am Summer, ech hunn och vill geschafft. Ech si vun Duerf zu Duerf
gezunn, ech hunn de Leit mat ménger Musék vill Freed gemaach, ech hunn hir
Fester eréischt festlech gemaach, ech hunn aus hiren Hochzäiten eréischt
richteg Hochzäite gemaach. Ech sinn iwwer Land gehetzt, fir ëmmer zur Zäit op
all Kiirmes ze sinn; op all Bal hunn ech bis spéit an d‘Nuecht era gespillt, a
wann d‘Leit schlofe gaange sinn, dann hunn ech méng Gitar agepaackt, a mech
nees aus dem Stëps gemaach, wëll dien anere Mëtteg war am Nopeschduerf schonns
erem Kanddaf, an do gouf ech gebraucht.
Ale Bauer: Esou soll dat sinn, dofir hu mir
dech, Karel!
Spillmann: O jo, d‘Leit sinn ëmmer frëndlech
a léif mat mir, iwwerall krut ech mat ze drénken a mat z‘iessen. All Dag en
anert Festiessen! - Nëmmen elo am Wanter si keng Fester méi, an elo weess ech
bis d‘Fréijor net méi, wou ech bleiwe soll - a wat ech iesse soll.
Ale Bauer: Mee Karel, du hues dir dat jo
iewer selwer esou erausgesicht!
Spillmann: So ale Bauer, hues du net e bësse
Matleed mat mir? Kënnt ech net iwwer de Wanter an dénger Scheier bleiwen? Ech
wëllt och nëmmen heiansdo en Teller Bounenzopp mat, oder e puer gebootschte
Gromperen. Weess du, ech sinn net verwinnt, ech komme mat bal näischt aus.
Ale Bauer: Hohoho, dat ging dir nawell
passen! Mir an der Scheier mäi Proviant ewegbotzen a soss op der liddereger
Panz leien. Entweder du bezuels mir däin Iessen an Drénken, oder du flitts
eraus!
Spillmann: Ma Bauer, du weess dach, datt ech
näischt hunn. Ech kënnt dir an dénger Famill iewer all Owend hanner dem Uewen
Lidder sangen oder Geschichte verzielen. Da wären d‘Nuechten am Wanter net esou
laang.
Ale Bauer: Elo maach iewer, dass du séier
eraus hei kënns, Männchen, soss kriss du vu mir de Bockel gestréilt. Du bass do fir op de Fester ze sangen an ze spillen. Wa keng Fester sinn, hues du
näischt bei eis verluer. Mat esou engem wéi dir hätt ee jo keng Rou méi am
Haus. Um Enn hätt en d‘Haascht eidel gefriess a sech mat der Fra duerch
d‘Bascht gemaach. Fort elei, aus méngen Aen, soss léiers du mech emol kennen!
Wa mir dénger brauchen, da ruffe mir dech schonn!
Den ale Bauer verschwënd vun der Bühn. D‘Leit si bal all heem. De Spillmann geet bei de Metzler.
Spillmann: So Metzler, du bass jo e räichen a
verstännege Mann, dir feelt et dach un näischt. Kann ech net iwwer de Wanter
bei dir bleiwen? Heiansdo eng kleng Mettwurscht oder e Fierkelsjelli, méi
bräicht ech net bis an d‘Fréijoer eran.
Metzler: So Spillmann, ech mengen du hues se
net méi all der Rei no! De ganze Summer bass du op der Rull a liefs an den Dag
eran, an elo op eemol soll ech dech a méng Wurschtkiche loossen. Ma léiwe
Karel, fir wéi domm häls du mech? Maach dech séier iwwer d‘Schnouer! Wa mir dénger brauchen, da ruffe mir dech
schonn!
De Metzler
verschwënd. De Karel leeft hin a hier. Hie weess sénger Hänn kee Rot méi. Hei
do kënnt de Buergermeeschter eran.
Spillmann: Ah, Här
Buergermeeschter, ech wousst jo, datt ech nach ee Mënsch ging fannen, dien et
gutt mat mir mengt.
Buergermeeschter: Hei kuck emol, eise Karel.
Schéin hues du haut gespillt, mäi Jong! Lauschter emol: dat nächst Joer gëtt
mäin Ugenie bestuet, am Summer. Mir zielen op dech, Spillmann, et gëtt kee
bessere wéi dech an der ganzer Géigend. Maach dass de do bass!
Spillmann: Natiirlech, natiirlech, Här
Buergermeeschter, fir Iech an Är Duechter sinn ech ëmmer um Dill. Nëmme sot,
ech hunn do nach eng Klengegkeet um Häerz, a wëll Dir jo als Buergermeeschter
fir jiddereen do sidd, wollt ech emol mat Iech schwätzen.
Buergermeeschter: Allez, Karel, net gezéckt,
eraus mat der Sprooch!
Spillmann: Maja, Excellence, et ass dat
heiten: Ech hu jo de ganze Summer op all Fest hei an der Géigend opgespillt. An
dobäi hat ech du keng Zäit no enger Wunnéng fir de Wanter ze sichen. Elo weess ech net, wouhin ech goe soll. Ech hu keen Dag iwwer dem
Kapp!
Buergermeeschter: Ma Karel, dat do ass jo eng
traureg Geschicht! Nëmme wat soll ech do maachen? Ei, elei kënnt de Paschtouer,
dat ass dee richtege Mann fir esou Saachen.
De Paschtouer kënnt eran.
Spillmann: Bonjour Här, ech si jo esou frou,
Iech hei ze begéinen.
De Paschtouer begréisst déi zwee.
Buergermeeschter: Jo Här, eise Karel weess
sénger Hänn kee Rot méi! Hien huet dee ganze Summer iwwer gefeiert, an elo huet
e keen Daach méi iwwer dem Kapp fir de Wanter!
Mat dëse Wierder mécht de Buergermeeschter sech séier aus dem Stëps.
Spillmann: Ma Här, Dir wësst dach och, datt
ech am Summer keng Minutt Zäit hat, fir virzesuergen. An elo hunn ech kee Leër
fir de Wanter. Ech kann dach net dobaussen ënner de Brécke schlofen, an de Botz
vun de Mauere friessen.
Paschtouer: Karel, dat häss du dir éischter
iwwerleë sollen. Jiddereen huet säi fräi Wëllen a ka maachen a loosse wat e
wëllt. Elo ass et ze spéit. Elo ass d’Chrëschtzäit, do huet ee keng Zäit fir
esou Spillmanns-Litti an Trallala.
Spillmann: Här Paschtouer, Dir hutt dach esou
e schéint Haus, ass dann doranner net iergendswou nach e Schloff fir mech? An
Är Käche bräicht och guer net extra fir mech ze kachen.
Paschtouer: Ma Karel, du bass awer gutt
geroden. Esou kënnt jo jidderee kommen. Wa mir dénger brauchen, da ruffe mir
dech schonns!
Mat dëse Wierder verschwënd de Paschtouer vun der Bühn. De Karel sëtzt sech enttäuscht néier, hëlt séng Gitar a séngt e ganz trauregt Lidd.
Lidd 2:
Dëst ass déi däischterst
Stonn,
an dier däischterster
Nuecht.
Ech hu kee Mënsch méi font,
Dee
méng Aarbécht uecht.
Da loosst mech eran!
Nee,
déi Dir bleift zou!
Et ass
mir esou kal.
De ganze Summer gespillt,
fir alle Leit Freed ze man,
elo hunn ech d‘Keelt
gefillt,
esou äiseg sinn hir An.
Da loosst mech eran!
Nee,
déi Dir bleift zou!
Et ass
mir esou kal.
Dono mécht de Karel sech nees op de Wee; hien tockt u sëllechen Diren, mee néierens gëtt him opgemaach. Iwwerall gëtt hie fortgeschéckt.
Dobaussen ass et
elo däischter ginn. Et
ass kal. De Karel sëtzt sech an en Eck, a leet eng Decken
iwwert sech. Mee et
gesäit een him of, datt d’Keelt duerch d’Decken zitt.
Erzieler:
’t jo, esou kann et engem goen! Elo sëtzt eise Karel ganz alleng an der Keelt
op der Strooss. Vun all dienen dichtege Leit wollt keen him en Ënnerdag fir de
Wanter bidden. An dobäi sinn elo iwwerall d’Chrëschtluuchten un, an den Heiser
ass et gutt waarm, d’Chrëschtbeemercher fonkelen an alle Faarwen.
E klengt Meedche mat Fixspéin (cf. Andersen) kënnt bei de Karel gehopst. Hatt setzt sech nieft hien ënner d’Decken a fängt eng Käerz un.
Erzieler:
Dat klengt Meedchen hei kennt Dir all! Et ass d’Meedche mat de Fixspéin. All Kéier, wann hatt e Fixspoun
umécht, da gëtt et waarm, an dann erënnert de Karel sech un déi schéin an
ausgeloosse Stonne vum leschte Summer.
D’Meedche fängt e Fixspoun un. Zirkusmusék mat Optrëtt.
Karel: O, wéi war dat schéin am Summer! Komm
séier, fänk nach een un!
©Roland Meyer